Een nieuwe reis

Nee, dit jaar gaan we niet "nog eens" naar Amerika (zie vorige blogs: 2013, 2015). Zolang ze daar die bizarre president hebben, zetten we daar toch geen voet meer binnen :-)

Nee, dit jaar maken we een ander soort reis. Allez, laat ons zeggen dat we al een paar jaar bezig zijn met de voorbereiding. Meer daarover later. En de reis zal geen 3 weken zijn, maar een dikke 18 jaar! Amai, hopelijk is onze valies groot genoeg :-)

Voor diegene die niet graag lezen en direct naar de foto's willen scrollen, even in het kort: We zijn zwanger en dat kondigen we met plezier aan!

Het begon allemaal 3 jaar geleden, toen Dave (onze Minion) vroeg wanneer er nog meer speelkameraadjes gingen komen. Dit kwam goed uit, want we wilden eigenlijk net aan kinderen beginnen. Zo gezegd, zo gedaan.  Maar met een paar Google searches, 20 scriptjes en het nodige bedwerk leek het toch geen zo'n eenvoudige opdracht te zijn.

We zijn dan maar nog eens eventjes naar Californië geweest om wat extra Minions. Kwestie van Daves wens toch al een beetje te kunnen vervullen.

Extra Minions voor Dave na de Amerikareis (links in beeld).

Na de reis zijn we dan maar naar het AZ Sint Jan in Brugge geweest. Waar ze met moderne technologieën (dat bracht Sam in zijn nopjes) ons een handje kunnen helpen. Het werd ICSI (minder bekend dan IVF) waarbij Sofie een eitje en Sam een zaadje aan de laborante geven en zij die samenbrengt in een schaaltje.

Het lijkt eenvoudig, maar iedereen die het al heeft moeten doorstaan, weet dat dit geen zo'n groot plezierreisje is. Na 3 mislukte pogingen in Brugge, hebben we de grote middelen ingeschakeld en zijn we naar Jette getrokken. Daar ligt het UZ Brussel met het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde die de ICSI-techniek in 1987 (een goe jaar volgens Sofie!) ontwikkeld heeft.

De kinderafbeelding in het UZ Brussel in Jette. Supermooi!

We werden heel vriendelijk ontvangen. Rond ons hoorden we alle talen: Duits, Engels, Amerikaans en gelukkig ook Nederlands... Van over heel de wereld komen ze naar hier! Prachtige kliniek, want we krijgen de code van de wifi :-)

gratis wifi!

Na even wachten, legde de vroedvrouw ons alle stappen uit. We kregen een mooi gedesignd stappenplan en een DVD voor thuis. Want wederom, "zomaar" IVF (of ICSI in ons geval) proberen, is het niet. Sofie moet bij zichzelf iedere dag spuitjes zetten. Dit op vaste tijdstippen, regelmatig bloed laten nemen, regelmatig echografieën ondergaan en wanneer ze je bellen moet je alles laten vallen en naar het ziekenhuis rijden. Want de natuur, die kun je niet even op pauze zetten.

Die dag heet "de dag van de pickup". Nee, geen platenspeler, maar het moment waarop ze de eicellen bij Sofie opvangen en met een naaldje de zaadcellen van Sam inprikken. Onze kleine zal dus zonder gène beelden van de bevruchting mee naar de klas kunnen nemen :-)

Sofies bandje bij de pickup, 24 maart 2017

Na deze dag volgen terug 3 tot 5 spannende dagen. Dan vraag je je af: hoeveel eicellen hebben ze kunnen bevruchten? Hoeveel embryo's leven er nog na 3 dagen, na 5 dagen? Want diegene die dag 5 overleven zijn het sterkst. 

We hebben geluk, na 5 dagen bellen ze ons en wederom mag je "snel snel" congé nemen en 's middags naar Brussel rijden. Het is de dag van de terugplaatsing.

Hierbij plaatsen ze het beste embryo terug bij Sofie. Tevens ook de eenvoudigste procedure van heel het traject. Zelfs Sam mag mee.

In ons opperbest kostuum voor de terugplaatsing, 29 maart 2017

En dan is het terug 2 weken onze adem inhouden. Allez ja, niet te veel anders lukt het zeker niet. Na 2 weken mag Sofie bloed laten prikken. 10 april, om 11u30 stip gaat Sofies telefoon over. Het is "DM Jette" (Dagelijkse patiëntenmonitoring Jette). Een zeer vriendelijke stem vertelt iets waar we al een jaar op zitten te wachten: Sofie haar hCG-waarden zijn hoog! Dat betekent dus dat ze zwanger is. Het is gelukt! 

Acht dagen later wordt nogmaals bloed geprikt en wederom zijn Sofies hCG-waarden hoog. Een extra bevestiging dat ze zwanger is.

Op 8 mei mogen we voor een laatste keer naar Jette voor een afsluitend gesprek met onze dokter. Hij verrast ons met de zin "laten we eens kijken". En ja hoor, onze kleine minion zit er in!

Op de parking van het UZ Brussel met de eerste foto's van onze Little Minion

Een prachtig maar hard avontuur dat ons waarschijnlijk nog jaren zal bijblijven. En als we nog broertjes of zusjes willen, er zitten er nog 7 in de diepvries van het UZ Brussel :-)

We weten dus maar al te goed hoe moeilijk het is voor sommigen om zwanger te raken of hoe pijnlijk het soms is om anderen zwanger te zien worden. We kunnen maar één iets zeggen en dat is: geef de moed niet op. Praat er over met vrienden en familie, dat hebben ook wij gedaan en het gaf ons enorm veel steun.

Bij deze bedankt aan iedereen voor de steun doorheen de laatste jaren!

Lieve groetjes,

Sam & Sofie en de Little Minion (en Dave ook natuurlijk)

P.S. Wie weet vullen we de blog misschien nog aan zoals we dat met onze vorige reizen deden :-)